NIEUW! Maak in een handomdraai je eigen Canon.

Over Mijn Canon

1952

Prinses Armgard von Lippe-Biesterfeld

Vorstelijk gezelschap op huize Warmelo

Tijd van televisie en computers

De havezaten in en om Diepenheim werden al eeuwen bewoond door adellijke families. Maar de komst van prinses Armgard, de moeder van prins Bernhard, naar kasteel Warmelo luidde in 1952 een nieuwe fase in van "het kastelenstadje Diepenheim". De regelmatige bezoeken van de koninklijke familie en de uitgebreide hofhouding werden ook door de inwoners als zeer bijzonder ervaren. Voortbordurend op het werk van haar voorgangster, de weduwe Creutz, besteedde de prinses veel aandacht aan de bijzondere tuinen rondom het kasteel. Onder leiding van tuinbaas Derksen groeide de tuin uit tot één der fraaiste van Overijssel. Vanaf de jaren zestig werden de tuinen enkele keren per jaar geopend voor publiek. Duizenden mensen hebben sindsdien kunnen genieten van de Victoriaanse tuin, de geometrische tuin in Franse stijl, de landschapstuin in Engelse stijl, de puttuin en het pinetum (verzameling van naaldbomen). Daarnaast werd de tuin bekend vanwege de prachtige azalea's, rododendrons, rozen en meer dan 300 soorten fuchsia's.

Goede verstandhouding

Prinses Armgard had een warme belangstelling voor de ruitersport. Ze was een voortreffelijke amazone en haar huisvriend, kolonel Pantchoulidzew, was een paardenkenner bij uitstek. Prins Bernhard en ook prinses Beatrix kwamen vaak naar Warmelo voor een rijles van de kolonel. Toen het Stedeke in 1955 haar 850-jarig bestaan vierde, waren Beatrix en Pantchoulidzew als toeschouwer aanwezig bij het openluchtspel "Regenwice, erfdochter van Diepenheim". De prinsesjes kwamen graag in Diepenheim, ze noemden het huis van hun oma het Warme Loo. Ter gelegenheid van haar tachtigste verjaardag in 1963 gaf prinses Armgard een receptie voor alle Diepenheimers die enige band hadden met het kasteel. Namens de bevolking werd haar een krentenwegge aangeboden. Het werd een gezellige bijeenkomst, die daarna jaarlijks werd herhaald. Na haar overlijden in 1971 was er nog één keer een bijeenkomst met de prins, waarbij hij de Diepenheimse bevolking bedankte voor alles wat ze voor zijn moeder hadden gedaan.

Sloet tot Warmelo

Hoewel in de 14e en 15e eeuw reeds verscheidene leden van het riddermatige geslacht van Warmelo worden genoemd, dateert het oudste leencharter van deze havezate uit 1457. Bisschop David van Bourgondië beleent Wibolt van Warmelo met het "Huys te Warmelo, in de gerichte van Diepenheim met syne kampen en al syne toebehoor". De oorspronkelijke vorm van het huis was een carré met een binnenplaats. Het huidige gebouw was toen het poortgebouw en de edelmanswoning stond op de plek die nu in gebruik is als terras. Door de eeuwen heen is deze havezate door veel families bewoond. In 1633 kwam Warmelo in handen van de wijdvertakte riddermatige familie Sloet, die het vanaf dat jaar tot 1872 heeft bewoond. Floris Willem baron Sloet tot Warmelo was rond 1800 een prominent borgman in Diepenheim. Zijn zoon was na zijn huwelijk met de barones Van der Borch van Verwolde nog maar weinig in Diepenheim en het huis raakte meer en meer in verval. Zijn dood in 1872 betekende het einde van de familie Sloet op het Warmelo. Al hun bezittingen werden tijdens een openbare veiling verkocht. Het veilingboekje vermeldt de verkoop van de van oudsher bekende tiendvrije riddermatige havezate Warmelo, doorsneden door het riviertje de Regge, gelegen in de gemeente Diepenheim, een ½ uur gaans van het station van Markelo. Verder werden nog genoemd: twee bouwhuizen, een koetshuis en een oranjerie, stalling voor tal van paarden en vee, bouw- en weilanden en duizenden bomen. Ook alle pachtboerderijen in de Veldhoek werden verkocht en zelfs de herenbank in de Johanneskerk.

Restauratie

Het huis werd gedeeltelijk afgebroken. In 1928 werd het in opdracht van de weduwe baronesse Creutz verbouwd en kreeg het Warmelo het aanzien zoals het nu nog heeft. De tuinen werden gerestaureerd en in de oorspronkelijke staat hersteld. De barones kreeg daarbij deskundig advies van de bekende tuinarchitect Hugo Poortman die in Diepenheim op Huize Peckedam woonde. In 1936 droeg ze het Warmelo over aan haar zoon F.S.A. baron Creutz. Voor de inwoners van Diepenheim was hij nog een echte baron, die regelmatig voor bankzaken naar Den Haag reisde. De barones was eenvoudiger en werkte zelfs vaak mee in de tuin. De meeste personeelsleden waren Diepenheimers, alleen de kokkin was een Hongaarse. Aan het eind van de oorlog werd het kasteel gevorderd door de Duitsers. De baron en de barones verbleven eerst nog in het bijgebouw, maar kregen al spoedig onderdak in de Grotestraat in Diepenheim. Toen de baron en de barones na de oorlog weer hun intrek konden nemen in het Warmelo hebben ze een groot feest gegeven voor alle mensen uit Diepenheim die hen zo liefdevol hadden geholpen. De baron is in 1947 gestorven, de weduwe hertrouwde en vertrok uit Diepenheim. In 1952 werd het kasteel verkocht aan de prins der Nederlanden. Na het overlijden van prinses Armgard werd het huis in 1977 doorverkocht aan de arts-radioloog H.A. Avenarius. De tuinen zijn op bepaalde tijden nog steeds voor publiek toegankelijk en regelmatig worden er met name hippische evenementen georganiseerd.

Voeg toe

Wij zijn altijd op zoek naar toevoegingen om de kennisbank van de vensters te vergroten. Wanneer u een correctie wilt doorgeven of een nieuwe toevoeging wilt aanleveren dan kunt u onderstaand formulier gebruiken.