Hunebedden zijn gemaakt van op elkaar gestapelde stenen.
Deze stenen zijn heel groot en zwaar. In de provincie Drenthe staan
meer dan vijftig van die hunebedden. Ze zijn gebouwd door de eerste
bewoners van ons land.
Deze eerste bewoners woonden hier 5000 jaar geleden. We weten
weinig over deze mensen. Want ze kenden geen
schrift en schreven dus niks op. We weten ook weinig over hun
huizen of hun spullen, die zijn niet bewaard gebleven. Of ze liggen
heel diep onder de grond. Alleen in Drenthe is het anders. Want
daar lagen die stenen waarmee de mensen toen de hunebedden bouwden.
En die staan er dus nog steeds.
De grootste stenen van de hunebedden wegen 20.000 kilo. Toch
wisten de mensen uit die tijd zulke zware stenen op te tillen. En
dat is knap, omdat er 5000 jaar geleden geen hijskranen of machines
waren. Er was alleen eenvoudig gereedschap, bijvoorbeeld bijlen van
steen. De mensen versleepten de stenen met behulp van touwen en ossen en de
mannen gebruikten hun armen.
Een hunebed bouwen was dus erg zwaar werk, maar toch deden die
mensen het. De hunebedden waren heel belangrijk voor hen. Het waren
namelijk hun begraafplaatsen. Als alle stenen op hun plek stonden,
groeven ze een kuil onder het hunebed. In deze kuil legden ze hun
doden.
Archeologen hebben ontdekt dat de hunebedden begraafplaatsen
zijn. Archeologen graven in de grond naar spullen van vroeger. Door
hun vondsten weten we hoe mensen vroeger leefden.
In de grond onder de hunebedden begroeven de mensen niet alleen hun doden. Ze stopten ook wapens, potten en gereedschap in de grond. De hunebedbouwers gaven deze spullen aan hun doden mee. Want zij geloofden in leven na de dood. In de hemel, dachten ze, kunnen de doden deze spullen goed gebruiken.